homevisist, workshop

Vrijdag 5 juli
Vanmorgen waren we weer om half 8 in het Ewoi centrum, eerst het de evaluatie van de week, en de taakverdeling. Daarna gingen we op pad. Omdat de afstand te groot is en we de kinderen wilde zien die niet naar het project komen gingen we met de auto. We hebben 4 kinderen kunnen bezoeken. Het is schrijnend om te zien hoe sommige kinderen aan hun lot worden overgelaten. Een meisje zat met alleen een jurkje aan zonder broekje in het zand, in een w zit, een hele slechte houding, ze kon haar hoofd met moeite even oprichten. Ook was ze erg vuil, was al lang niet meer gewassen. De moeder heeft geen intresse in dit kind, toen we vroegen of we even de rolstoel mogen zien ging ze hem met veel zuchten halen. Dit duurde lang moest ergens onder veel spullen vandaan komen. Toen dit meisje eenmaal goed in de rolstoel zat kon ze weer een beetje lachen, genoot van de aandacht. De 2 kleinere kinderen die zijn geselecteerd voor het programma hebben we niet goed kunnen bekijken want ze waren bang voor ons, witte mensen. We zijn ook bij een jongen op bezoek geweest die al te oud is voor het centrum, hij heeft polio gehad lichamelijk erg gehandicapt maar geestelijk is hij wel redelijk in orde. De jongen kruipt over het zand op handen en knieen had daardoor een wond aan zijn been, er zaten steeds vliegen op, het is zo naar om te zien. Hij heeft al verschillende keren kniebeschermers gekregen maar die raken steeds kwijt.
Het is zo´n harde werkelijkheid hier, het leven is zwaar door de voedel tekorten en gebrek aan geld. Maar wat je nog het meest raakt is dat ouders niet geinteresseerd zijn in het gehandicapte kind.
Nog zo´n voorbeeld van deze week een van de kinderen was ziek en moest naar het ziekenhuis, de moeder wilde dat niet doen want ze had geen geld. Maar de volgende dag was deze moeder wel in het ziekenhuis met een van haar andere kinderen.

Vanmiddag waren we naar St Luke´s home for the deaf. Dit is een internaat dat verbonden is aan de doven school. De kinderen wonen hier tijdens de schoolperiode en gaan in de vakantie's naar huis. Ze wonen vaak ver weg daarom ze verblijven in het internaat.
Vier jaar geleden ben ik hier een paar weken geweest.
Een grote tegenstelling na vanmorgen.
Tata kwam ons ophalen, toen we het terrein opreden kwamen er al kinderen aanrennen, allemaal handjes geven.
Het voelde een beetje als thuiskomen, al die blije gezichten. Een aantal grotere kinderen herkende mij nog, ze waren druk aan het gebaren en wisten zelfs mijn naam nog. We kregen een rondleiding, alles ziet er zo verzorgd opgeruimd en schoon uit.
De jongste kinderen waren in de overdekte speelplaats, ik heb snoepjes uitgedeeld, en de kinderen begonnen spontaan dansjes op te voeren, zo leuk. Zelfs Tata was verbaasd dat ze zo vrij waren. Ze wilden allemaal naast me zitten voelen aan mijn armen en haren. Zulke vrolijke kinderen.
Vanavond hebben we gewerkt aan de workshop voor morgen.


Zaterdag 6 juli
Vandaag weer een workshop.
We hebben van de week voor alle kinderen nieuwe dossiers gemaakt, waarin we voor zo ver mogelijk het ziektebeeld of aandoening hebben beschreven. Met tekeningen erbij zodat het duidelijk is welk deel van het kind is aangedaan. Dit hebben we samen met de leidsters doorgenomen, we hebben ze ook zelf laten nadenken over welke zorg dit kind nodig heeft, hoe hij het beste kan eten en drinken en wat een goede houding is om te zitten. We hebben alles opgeschreven op een groot stuk papier wat we op de muur hebben geplakt.
Verder hebben we aandacht besteed aan het eet en slikprobleem. In veel gevallen werd er in een bijna lighoudig een volle beker water naar binnen gegoten. Dit hebben we de leidsers laten ervaren door dit bij elkaar te doen. Met veel geproest en natte boel waren ze er al snel achter dat dit niet de beste manier is.
Aan de hand van foto´s op de laptop. (met dank aan Beatrijs) hebben we kunnen laten zien hoe het slikken werkt. We hebben verschillende soorten bekers laten zien.
Maandag gaan we per kind bekijken wat het beste is. De leidsters gaven ook aan dat het malen van het eten veel beter werkt.
Verder hebben we nog het een en ander besproken.
Vanmiddag zijn we weer naar St Lukes geweest, we hebben Tshirts uitgedeeld aan de grote kinderen en een ballon en snoepje aan de kleintjes. De grote frisbee was ook een enorm succes. De middag was zo om tijd te kort, dus gaan we er vrijdagmiddag nog een keer heen.



Lazy sunday

Zondag 7 juli

Vandaag een dagje vrij, dat is fijn want we maken best lange dagen, en vandaag is het ook erg warm 40 graden of meer.
Onze dag ziet er zo uit.
6.15 opstaan
7.00 ontbijt in het guesthouse, hier vlakbij
7.30 naar het Ewoi centrum
13.00 lunch in het guesthous
15.00 naar het Ewoi centrum
18.00 naar huis, lekker onder de douche
19.30 eten
's avonds zijn we druk met het voorbereiden van de workshops, het maken van de dossiers en het in elkaar schroeven van de buggy’s.

Vanmorgen zijn we naar de kerk geweest St Michels een mis in het kiswahilli.
Er werd veel gezongen gedans en geklapt. Prachtig zoals ze hier kunnen zingen.
De mis duurde 2 uur.
En waar ik niet meer op gerekend had werden we weer naar voren geroepen om onszelf voor te stellen. Voor een volle kerk deden we ons verhaal, dit werd vertaald in het kiswahilli. De vertaler een soort hulppastoor nam Annette en mij bij de hand en we moesten springen, er kwamen nog wat meer mensen bij en in een kring stonden we te springen voor in de kerk. Dit is een ritueel als dank dat we zijn naar dit gebied zijn gekomen.